دل ديوانه ..........

ازعشوه گريهاي آن سرو روان

تا به نوك آن قله بايد شد دوان

چه ها ميكند او با اين دل ريش

ميبردش از كالبدم سوي خويش

ميزنم هر دم بر دلم بانگ جرس

ميدهمش زين كارها هر دم ترس

ليك نكند حرف اثر در دل ديوانه

فكرهمي كند شايد رود سوي خانه

اين اما و اگر ها نشود چاره كار

نيشتر است علاجش يا چوبه دار

حقيقت گرچه تلخست اما شيرين...