نصيحت ........

دوش نان بياتي به كف اوردم

از شادي نان به خود باليدم

انرا بر طاغچه خانمان بنهادم

مادر در اين حالتم عجب امد

بگفتا شاديت بحر چيست؟

بگفتم :ز دنيا نان بياتي سفتم(سوفتم)

بگفتا:دندان بدان نان نه

گفته ي مادر در دم به جا اوردم

جاي نان دندان به معده فرو خوردم

بگفتا مادر ز بي تدبيري منه نادان

كه نان بيات با اب همي فرو خوردن

نه جاي نان دندان به معده فرو كردن

اينست رسم تدبيري

عاشقي را با معشوق به عقل بايد كردن

نه بيگدار در دام فتادن

زهر در حلقوم فرو كردن

حقيقت گرچه تلخست اما شيرين...